Museum of Modern Art (MoMA)

Μια εστιασμένη έκθεση αφιερωμένη στον εμβληματικό μεταβολιστικό πύργο του Kisho Kurokawa από το 1972, με άξονα μια πλήρως αναπαλαιωμένη κάψουλα (A1305), καθώς και μακέτες, σχέδια, αρχειακό υλικό και συνεντεύξεις ενοίκων που ανασυνθέτουν την 50χρονη ιστορία του κτιρίου και την κατεδάφισή του το 2022.

Δύο από τα βυθιστικά «υποτοπία» της Peggy Weil, τα 88 Cores και 18 Cores, απεικονίζουν την βαθιά κλιματική ιστορία της Γης στην οθόνη των 24 ποδιών στο λόμπι του MoMA.

Μια εστιασμένη παρουσίαση του υλικού των MoMA για τη Frida Kahlo και τον Diego Rivera, με έξι πίνακες της Kahlo και πάνω από δώδεκα έργα του Rivera, που παρουσιάζεται παράλληλα με την πρεμιέρα της Met Opera για το El Ultimo Sueno de Frida y Diego.

Η πρώτη αναδρομική έκθεση για τον Marcel Duchamp στη Βόρεια Αμερική εδώ και πάνω από 50 χρόνια, που συγκεντρώνει έξι δεκαετίες ζωγραφικής, γλυπτικής, readymades, κινηματογράφου και φωτογραφίας του ριζοσπαστικού πρωτοπόρου της εννοιολογικής τέχνης.

Σχεδόν 50 έργα από τη συλλογή λαϊκής τέχνης της συνιδρύτριας του MoMA, Abby Aldrich Rockefeller —πορτρέτα, ανεμοδείκτες, ξύλινα παιχνίδια— επιστρέφουν για πρώτη φορά ύστερα από πάνω από 70 χρόνια, παρουσιαζόμενα δίπλα σε έργα μοντέρνας αμερικανικής τέχνης.

Αυτόνομες οθόνες σκορπισμένες στο Abby Aldrich Rockefeller Sculpture Garden αξιοποιούν μηχανική μάθηση και δεδομένα από fMRI για να δημιουργήσουν σε πραγματικό χρόνο παραισθητικές εικόνες, διερευνώντας τη μη ανθρώπινη και τη μηχανική νόηση.

Η πρώτη μεγάλη επισκόπηση της μοντέρνας αρχιτεκτονικής σε επτά χώρες της Δυτικής Αφρικής, από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980, που εξετάζει πώς η οικοδόμηση διαμόρφωσε τα νεοσύστατα ανεξάρτητα κράτη. Τα περισσότερα εκθέματα δεν έχουν παρουσιαστεί ποτέ στο κοινό.

Μια μεγάλης κλίμακας παραγγελία ειδικά σχεδιασμένη για το λόμπι του MoMA: ένα καλειδοσκόπιο έντονων χρωμάτων και αφαιρετικών σχεδίων που καλύπτει τον χώρο από το δάπεδο έως την οροφή, ζωγραφισμένο σε διάστημα έξι εβδομάδων και εμπνευσμένο, για πρώτη φορά, από τη μουσική.

Καλύπτοντας πάνω από 100 χρόνια, η έκθεση αυτή ανιχνεύει τις ρίζες της κινούμενης εικόνας στη Νέα Υόρκη μέσα από το έργο περισσότερων από 35 καλλιτεχνών και σκηνοθετών, από εμβληματικές φιγούρες της εποχής του βωβού κινηματογράφου, όπως ο Felix the Cat, έως ανεξάρτητους δημιουργούς κινουμένων σχεδίων μεταγενέστερων δεκαετιών.

Το 2026 Kravis Studio Residency φιλοξενεί το Pageant, έναν αυτοδιαχειριζόμενο από καλλιτέχνες χώρο παραστάσεων στο Μπρούκλιν, για έναν μήνα πρόβων, εργαστηρίων και έναν ολοήμερο μαραθώνιο παραστάσεων.

Η χορογράφος Sarah Michelson παρουσιάζει έναν καθημερινό χορό στο Marron Family Atrium, το οποίο μετατρέπει σε δικό της εργαστήριο, μαζί με μια εναλλασσόμενη ομάδα χορευτών.

Η φεμινιστική φωτογραφική έρευνα του Marianne Wex από τη δεκαετία του 1970 για τη γλώσσα του σώματος ανά φύλο παρουσιάζεται παράλληλα με έργα σύγχρονων καλλιτεχνών, των Nona Faustine, Martine Gutierrez, K8 Hardy, Yuki Kihara, Joiri Minaya, Paulina Olowska και Wendy Red Star, επαναπροσδιορίζοντας τη θέση του σώματος στον δημόσιο χώρο.

Μια ανασκόπηση της πενηντάχρονης πορείας της ζωγράφου Nilima Sheikh, που ανιχνεύει την ενασχόλησή της με το Κασμίρ μέσα από αφηγηματικούς πίνακες σε μορφή ρόλου, συμπεριλαμβανομένης μιας νέας σειράς έργων φιλοτεχνημένων ειδικά για τον χώρο, που κάνει πρεμιέρα στο MoMA.

Η πρώτη έκθεση του MoMA αφιερωμένη αποκλειστικά στον σχεδιασμό πληροφοριών, που παρουσιάζει 30 έργα ψηφιακού και αναλογικού σχεδιασμού — συμπεριλαμβανομένων έξι νέων αποκτήσεων — και διερευνά πώς οι σχεδιαστές συμβάλλουν στην οπτικοποίηση και στη διαμόρφωση της κατανόησής μας για σύνθετα δεδομένα.

Μια επισκόπηση των πειραματισμών του Σουρεαλισμού με το βιβλίο ως έργο τέχνης, μέσα από έργα των André Breton, Salvador Dalí, Claude Cahun, Max Ernst και άλλων, οργανωμένη γύρω από μια σημαντική δωρεά σπάνιων καλλιτεχνικών βιβλίων από τη Helen and Sam Zell Collection.

Η ψηφιακή εγκατάσταση Berl-Berl αναπλάθει τους χαμένους υγρότοπους του Βερολίνου ως ένα τραγουδιστό, ψηφιακό έλος, συνδυάζοντας οικολογική έρευνα, σλαβική λαογραφία και τεχνολογία game-engine, για να εξερευνήσει τον ανθρώπινο και τον πέρα-από-τον-άνθρωπο κόσμο.

Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, γλυπτά που σπανίως δανείζονται εγκαταλείπουν το ατελιέ του Brancusi στο Παρίσι (κλειστό για ανακαίνιση) για να ενταχθούν στη συλλογή Brancusi του MoMA, μαζί με φωτογραφίες, ταινίες, χειροποίητα έπιπλα, εργαλεία και αρχειακό υλικό του καλλιτέχνη.

Η πρώτη ατομική μουσειακή έκθεση της Na Mira στη Νέα Υόρκη: μια νέα παραγγελθείσα εγκατάσταση μέσων στο Kravis Studio, που χρησιμοποιεί ραδιοσυχνότητες, υπέρυθρη θερμότητα και ολογραφία, αντλώντας από τον κορεατικό σαμανισμό και τον δομικό (structural) κινηματογράφο.

Η πρώτη μεγάλη αναδρομική έκθεση για τα τελευταία χρόνια του Piet Mondrian στη Νέα Υόρκη (1940-44), που επανενώνει τα έργα Broadway Boogie Woogie και Victory Boogie Woogie για πρώτη φορά εδώ και 30 χρόνια, ιχνηλατώντας την επίδραση του boogie woogie στις τελευταίες συνθέσεις του.