iThe Metropolitan Museum of Art · Upper East Side
Φέρνει σε διάλογο σύγχρονα έργα τέχνης που πραγματεύονται τον θάνατο και οπτικοποιούν τη μετά θάνατον ζωή, με βυζαντινή αιγυπτιακή νεκρική τέχνη και αντικείμενα.
Στο κέντρο της Byzantine Crypt κρέμεται ένας καθρέφτης με τη φράση «Everything Will Be Taken Away»· τη διαβάζετε με το δικό σας πρόσωπο να διαγράφεται πίσω από τις λέξεις. Το Everything #4 της Adrian Piper εμφανίζεται σε τέσσερις ακόμη αίθουσες στην Fifth Avenue και σε μία στο The Met Cloisters – μια εμπειρία που ο κριτικός της Wall Street Journal παρομοίασε με κυνήγι θησαυρού.
Η Crypt είναι μια πλινθόκτιστη αίθουσα με χαμηλό φωτισμό, διαμορφωμένη στον χώρο κάτω από τη Grand Staircase. Κοσμήματα, υφάσματα, ελεφαντοστέινα αντικείμενα και στήλες από τη βυζαντινή Αίγυπτο, ηλικίας 1.500 ετών, εκτίθενται δίπλα σε περίπου δώδεκα έργα που δημιουργήθηκαν μετά το 1960 και πραγματεύονται τον θάνατο, όπως οι φωτογραφίες του Paul Fusco από το τρένο της νεκρικής πομπής του Robert F. Kennedy. Τα σύγχρονα έργα εναλλάσσονται, γι’ αυτό ελέγξτε πριν πάτε αν θέλετε να δείτε κάποιο συγκεκριμένο.
Η εφημερίδα έκρινε ότι οι περισσότερες συνδέσεις παλιού και νέου ήταν «ισχνές στην καλύτερη περίπτωση», αλλά χαρακτήρισε αρκετά από τα νεότερα έργα βαθιά συγκινητικά. Η είσοδος περιλαμβάνεται στο εισιτήριο του Μουσείου· η έκθεση βρίσκεται στην αίθουσα 302.
Οι καθρέφτες της Adrian Piper
Αναζητήστε τους καθρέφτες με τη φράση «Everything Will Be Taken Away»: έναν στην Crypt, τέσσερις σε άλλες αίθουσες στην Fifth Avenue και έναν στο Gothic Chapel του Cloisters.
Το τρένο της νεκρικής πομπής του RFK, του Paul Fusco
Φωτογραφίες τραβηγμένες από το τρένο της νεκρικής πομπής του Robert F. Kennedy, τον Ιούνιο του 1968: πλήθη παρατάσσονται κατά μήκος των γραμμών και κοιτούν προς τον φακό.
Τα γυάλινα οστά του Michael Aschenbrenner
Σπασμένα οστά από γυαλί, ενωμένα με σύρμα και λωρίδες υφάσματος και δεμένα με λεπτά κλαδάκια, από τη σειρά Damaged Bone Series του 1990.
Η Περσεφόνη της Anita Huffington
Γυναικείος κορμός από ροζ αλάβαστρο, σε κλασικίζον ύφος, σκαλισμένος στη μνήμη της κόρης της καλλιτέχνιδας, που πέθανε στα 23 της.
Τα διονυσιακά οστέινα ανάγλυφα
Μικρές πλάκες του 4ου έως 6ου αιώνα με παραστάσεις του Διονύσου, του Σιληνού, της Νίκης και του Νείλου, που, όπως επισημαίνει η Journal, αποτελούν εορταστικές εικόνες και όχι θρήνους.
Θέλετε τα παλιά και τα νέα έργα να συνδέονται στενά: ο κριτικός της WSJ έκρινε ότι οι περισσότερες συνδέσεις ήταν «ισχνές στην καλύτερη περίπτωση».
Δική σας εικόνα; Ζητήστε μας να τη διορθώσουμε ή να την αφαιρέσουμε.