90 lat (90 YEARS)

Wchodząc, trafiasz na ogromną mapę trzynastu bostońskich siedzib ICA – od Fogg Museum na Harvardzie w 1936 roku po Seaport w 2006 roku. Obok wisi oświadczenie dyrektora Jamesa Plauta z 1948 roku, wyjaśniające, dlaczego Institute of Modern Art zmieniał własną nazwę.

Wystawa przypomina, w porządku chronologicznym, dziewięć ekspozycji i inicjatyw. Modern Mexican Painters z 1941 roku zaaranżowano ponownie obok archiwalnych zdjęć tych samych obrazów w ówczesnej siedzibie ICA na Beacon Hill. W jednej z niewielkich sal Silver Clouds Warhola – chromowane poduszki wypełnione helem – unoszą się na wentylatorach sufitowych, czasem wypływając z sali. Trzynaście adresów w ciągu 90 lat oznacza, że ICA przeprowadzało się częściej niż ktokolwiek, kogo znasz, w bostoński 1 września.

Murray Whyte napisał w „The Globe”, że wystawa „nie próbuje zmieścić wszystkiego”, lecz buduje „opowieść, w której powracają pewne wątki”. Można ją oglądać w Evans and Conway Galleries. Bilet kosztuje 20 dolarów; w czwartki w godz. 17–21 wstęp jest bezpłatny, ale wymaga wcześniejszej rezerwacji biletu. 11 grudnia „The Inevitable Return: Exploding Plastic Revisited” ponownie przedstawi występ Warhola i Velvet Underground.