Leilah Babirye: Embaga ya Naki ne Naki (Wesele Naki i Naki) (Leilah Babirye: Embaga ya Naki ne Naki (Wedding of Naki and Naki))

W pracy Tuli Mukwano (We Are in Love) III dwoje kochanków z glazurowanej ceramiki pochyla się ku sobie, stykając się policzkami. Jedna postać ma kok upleciony z dętek rowerowych, druga – gruby warkocz. To goście na weselu, które Leilah Babirye zaaranżowała dla ICA.

Na miejscu jest całe weselne towarzystwo: panna młoda, pan młody, osoba niosąca obrączki, dziewczynka sypiąca kwiaty, druhny i drużbowie – nowe ceramiczne i drewniane postaci zwieńczone łańcuchami i zębatkami rowerowymi. Te pozornie bezużyteczne resztki są tu celowo: w Ugandzie, z której Babirye uciekła po tym, jak ujawniono, że jest lesbijką, obelga „abasiyazi” oznacza rodzaj śmieci. Wokół weselników stoją górujące nad nimi postaci przodków z opalonego drewna. Cokoły ustawiono wśród siedzisk dla zwiedzających, więc można usiąść pośród gości, z nowożeńcami w samym środku. To jedyne wesele w tym roku bez planu rozsadzenia gości i listy prezentów.

„The World of Interiors” nazwał tę wystawę „radosną odą do queerowej wspólnoty”. Można ją zobaczyć w Fotene Demoulas Gallery; wstęp kosztuje 20 dolarów. W czwartki od 17.00 do 21.00 wstęp jest bezpłatny, za okazaniem biletu kupionego z wyprzedzeniem. 12 listopada Babirye rozmawia z kuratorką Ruth Erickson.