iGropius BauKreuzberg
Około 130 dzieł poświęconych migracji zarobkowej, uchodźstwu, rynkowi mieszkaniowemu, rasizmowi i solidarności w dzielnicy Kreuzberg od epoki „gastarbeiterów” – od rzadko prezentowanych prac historycznych po nowe realizacje powstałe na zamówienie wystawy.
Zanim na dobre wejdziesz do środka, spotka cię dziecko. Kind (1980) Vlassisa Caniarisa ma na sobie zielono-żółty wełniany sweter w kratę i dżinsy z rozszerzanymi nogawkami. Jego rower Bonanza ma przebitą przednią oponę, głowę stanowi zwinięta rama z drutu, a wiatraczek w wyciągniętej dłoni przestał się obracać.
Około 130 prac ponad 40 artystów wypełnia jedenaście tematycznych sal na pierwszym piętrze. Wśród tematów są pisanie listów, polityczne zaangażowanie pracowników migracyjnych i ulica jako plac zabaw. Większość artystów przyjechała do Berlina Zachodniego w latach 70. i 80., a rzadko pokazywane starsze prace wiszą obok nowych realizacji powstałych na zamówienie wystawy. Krytyk Berlin Art Link uznał, że wystawa podważa przekonanie, jakoby życie migrantów można było opisywać wyłącznie przez pryzmat pracy i dyskryminacji: tutaj malują, fotografują i piszą do siebie nawzajem.
Warto wiedzieć, czego się spodziewać: informacja o treściach porusza temat rasizmu, przemocy i samobójstwa. Bilety kosztują 15 euro, ulgowe 10 euro, a Gropius Bau jest zamknięte we wtorki.
Kind Vlassisa Caniarisa (1980)
Przy wejściu wypatruj postaci dziecka w wełnianym swetrze w kratę i dżinsach z rozszerzanymi nogawkami, obok roweru Bonanza z przebitą oponą i głową zrobioną ze zwiniętego drutu.
Hopscotch Vlassisa Caniarisa (1974)
Pozbawione głów postacie o ludzkich kształtach, z walizkami, stoją wokół narysowanej kredą na podłodze planszy do gry w klasy. W jej polach widnieją słowa takie jak Ausländerpolizei.
Robotnicy Siemensa na obrazie Moniki Sieveking (1973)
Portret grupowy robotników fabrycznych w ubraniach roboczych i codziennych. Sieveking namalowała ich po tym, jak zobaczyła, że jedzą przy maszynach, bo w zakładzie nie było pomieszczenia na przerwę.
Dwie ławki parkowe Sarah Haffner
Obraz przedstawia dwie ławki stojące obok siebie: na jednej widnieje napis Nur für Arier, na drugiej ktoś nabazgrał Türken raus.
Analphabeten in zwei Sprachen (1975)
Film Mehrangis Montazami-Dabui o dzieciach robotników gościnnych, które nie mówią biegle ani po turecku, ani po niemiecku, wyświetlany jest na masywnym monitorze kineskopowym. Naprzeciwko wiszą zdjęcia ulic Kreuzbergu z końca lat 70. autorstwa Esther Friedman.
Masz ochotę na lekkie popołudnie: informacja o treściach w muzeum porusza temat rasizmu, przemocy i samobójstwa.
iTopography of Terror
iKulturforum
iKulturforum