iGropius BauKreuzberg
Największa dotychczas instytucjonalna wystawa indywidualna wschodnioniemieckiej artystki Gabriele Stötzer: około 150 dzieł z zakresu malarstwa, fotografii, tkaniny artystycznej, filmu na taśmie Super 8 oraz performansu, poświęconych sprawiedliwości, tożsamości płciowej i oporowi.
Po wejściu trafiasz na projekcje filmów na taśmie Super 8, wyświetlanych z każdej strony; ich ścieżki dźwiękowe nakładają się na siebie, chwilami brzmiąc dysonansowo. W jednym z filmów, z 1989 roku, Stötzer stoi nago przed lustrem, 66 razy pyta „Hab' ich euch nicht blendend amüsiert?” i maluje na ciele krwistoczerwone linie, przypominające szkielet lub kraty więzienne.
Około 150 prac z pięciu dekad obejmuje rysunki, fotografie, książki artystyczne, tkaniny, film i performans. W 1976 roku Stötzer trafiła do więzienia za podpisanie petycji. Gdy jej przyjaciółki wyjechały, została w Erfurcie i stworzyła tam kobiecą konspirację artystyczną – Künstlerinnengruppe Erfurt. Na ściennym tekście pojawia się jej budżet: taśma Super 8 kosztowała tyle, co kiełbasa, a kolorowa taśma – dwie.
Berlin Art Link uznał fotografie za „być może najbardziej ekscytującą część wystawy”. art-in-berlin ostrzega, że to nie łagodne wprowadzenie, lecz „maximale Konfrontation” z ikoną. Można spodziewać się malowania ciała i nagości. Bilety kosztują 15 euro, ulgowe 10 euro; we wtorki instytucja jest zamknięta.
Hab' ich euch nicht blendend amüsiert? (1989)
Wypatruj filmu na taśmie Super 8, w którym Stötzer, naga przed lustrem, powtarza tytułowe pytanie 66 razy, malując na swoim ciele czerwone linie przypominające kraty więzienne.
Undine kommt (2025)
Wielkoformatowe postacie z tkaniny, zaczerpnięte z mitu, pokazane razem po raz pierwszy i nazwane nawiązaniem do opowiadania Ingeborg Bachmann o Undine, która odwraca się od mężczyzn.
Odbitki ciała
Stötzer pokrywała ciało farbą i raz za razem przyciskała je do ściany wyłożonej arkuszami papieru, tworząc powtarzające się odciski układające się na ścianie w siatkę.
Lippen mit Draht (1983)
Seria fotografii przedstawiających usta z drutem przytrzymującym je w zamknięciu. Jej autorkę władze NRD uwięziły za podpisanie petycji.
Książki artystyczne
Trzynaście obiektów książkowych i leporelli z lat 1982–1988, łączących fotografie, rysunki i tekst. Zostały pomyślane tak, by mogła pokazywać swoje prace i błyskawicznie je zabierać, gdy państwo rozbijało spotkania.
Szukasz spokojnej, łagodnej wizyty: przy wejściu nakładają się na siebie ścieżki dźwiękowe filmów, a jeden z krytyków nazwał wystawę maksymalną konfrontacją.
iTopography of Terror
iKulturforum
iKulturforum