iTopography of TerrorKreuzberg
Około 300 obiektów podzielonych na trzy części – propagandę, codzienne poszlaki i mozolnie składaną wiedzę – stawia pytanie o to, co o Holokauście wiedzieli zwykli Niemcy.
Zwiedzanie zaczyna się od gazety: Münchner Illustrierte z 16 lipca 1933 roku, z dwustronicowym artykułem zatytułowanym „The Truth about Dachau”. Pod zdjęciem więźniów trzymających łopaty podpis głosi, że są oni reedukowani, by stać się pożytecznymi członkami państwa nazistowskiego.
Około 300 obiektów z 95 archiwów i zbiorów prywatnych przedstawiono w trzech częściach: to, co reżim mówił otwarcie; sygnały, które ludzie wychwytywali na ulicy, w kościele, w pracy czy w pociągu; oraz historie trzech osób, które ułożyły te fragmenty w spójny obraz. Ekspozycja zajmuje dwa poziomy, a ukośne ściany częściowo zasłaniają niektóre obiekty, pozostawiając zwiedzającym samodzielne łączenie faktów. W „taz” Klaus Hillenbrand chwalił wystawę za to, że pozwala przemówić faktom; zwrócił jednak uwagę, że zdjęciom publicznych deportacji poświęcono zaskakująco mało miejsca.
Wstęp wolny. Wystawa jest czynna codziennie w godz. 10.00–20.00, w sali wystaw czasowych. Wszystkie materiały są po niemiecku i angielsku; dostępne są audioprzewodniki.
Serwis obiadowy rodziny Ganzów
Wypatruj wazy do zupy i talerza z dyskretnym wzorem. Pochodzą z serwisu dla dwunastu osób, sprzedanego na aukcji w 1941 roku i przechowywanego przez rodzinę nabywcy aż do 2023 roku.
Dziennik wojenny Anny Haag
Jeden z 20 notesów, w których mieszkanka Stuttgartu analizowała propagandę i odnotowywała zbrodnie, a następnie ukryła je w swojej piwnicy na węgiel, obawiając się donosu.
Brytyjska ulotka znaleziona w pociągu
Egzemplarz „Die andere Seite”, zrzucanej nad Niemcami w milionach egzemplarzy i podniesionej przez pasażerów w okolicach Düsseldorfu. Ulotka przedrukowuje ostrzeżenie Thomasa Manna wygłoszone w BBC o zbrodniach popełnianych w imieniu Niemców.
Krzyż kapelański i ulotka Waltera Höchstädtera
Kapelan wojskowy, który dowiedział się o mordach, zlecił w 1944 roku wydrukowanie w Annecy tysiąca egzemplarzy potępiającej je ulotki, a następnie rozesłał je do przyjaciół.
Radio Volksempfänger
Tani odbiornik ludowy skonstruowany z myślą o szerzeniu nazistowskiej propagandy, który pozwalał także odbierać zagraniczne stacje. Od wybuchu wojny Żydom zakazano posiadania radioodbiorników.