iMusée d'Art Moderne de Paris (MAM) · 16e arrondissement
Duża retrospektywa libańsko-amerykańskiej artystki Simone Fattal, obejmująca około stu prac z pięćdziesięciu lat twórczości – od wczesnych obrazów pejzażowych po ceramikę i kolaże.
Najnowszą postacią jest Humbaba, stworzony w 2026 roku: strażnik lasu cedrowego, zabity przez Gilgamesza i Enkidu w najstarszym znanym nam eposie. Stoi obok La forêt, serii wielkoformatowych rysunków drzew czarnym tuszem. Dla Fattal jego śmierć mówi o tym, jak dziś traktujemy środowisko.
Około stu prac z pięćdziesięciu lat twórczości zebrano tematycznie, a nie chronologicznie. Zwiedzanie zaczyna się od pierwszych bejruckich płócien artystki z lat 1969 i 1970, utrzymanych w łagodnych czerwieniach i błękitach zaczerpniętych z dywanów jej ojca. Dalej są gliniani wojownicy, których tworzenie rozpoczęła w latach 90. pod wpływem wojny domowej w Libanie. W centrum wystawy znajduje się około trzydziestu książek wydanych przez The Post-Apollo Press, oficynę założoną przez Fattal po tym, jak wydawca odrzucił wiersz Etel Adnan, jej partnerki.
Według Sortiraparis trasa bywa zaskakująca, ale przy pierwszym oglądzie nie zawsze łatwa w odbiorze: warto czytać teksty na ścianach. Bilety kosztują 14 euro, ulgowe 12 euro; wstęp dla osób poniżej 18. roku życia jest bezpłatny. W czwartki wystawa jest czynna do 21.30. Zdecydowanie zaleca się wcześniejszą rezerwację.
Humbaba (2026)
Zwróć uwagę na nową ceramiczną figurę strażnika lasu cedrowego z Eposu o Gilgameszu, pokazaną obok wielkoformatowych rysunków drzew czarnym tuszem La forêt (2023) autorstwa Fattal.
Le Mont Sannine (1979)
Góra namalowana w zmiennych odcieniach bieli i różu z pracowni artystki na jedenastym piętrze w Bejrucie, zamknięta pojedynczą, ostatnią kreską czerwonej kredki.
Wojownicy
Stylizowane gliniane postaci walczących, które powstały pod wpływem wojny w Libanie: duża grupa stoi obok mniejszych, rannych wojowników i młodych mężczyzn przedstawionych w pozycji stojącej.
La Suite en jaune N.1 (2016)
Czarny tusz spływa tu niczym kaligraficzne znaki; przestrzenie między nimi zostały później starannie wypełnione żółtą farbą.
Półka z książkami The Post-Apollo Press
Około trzydziestu książek oficyny, którą prowadziła w latach 1982–2017, samodzielnie wybierając teksty i projektując okładki.
Szukasz sztuki, którą można odczytać na pierwszy rzut oka: jeden z recenzentów napisał, że do zrozumienia trasy potrzebne są teksty na ścianach.
Osoby poniżej 18. roku życia mają wstęp bezpłatny. Wystawa jest dostępna dla osób o ograniczonej mobilności.