iMusée d'Art Moderne de Paris (MAM) · 16e arrondissement
Pierwsza wystawa we Francji poświęcona amerykańskiemu malarzowi Kerry’emu Jamesowi Marshallowi, prezentująca około siedemdziesiąt prac, w tym osiem nowych obrazów, poświęcona reprezentacji czarnoskórych postaci i historii sztuki.
Jeden z obrazów przedstawia salon piękności o szerokości czterech metrów. School of Beauty, School of Culture (2012) to praca wykonana akrylem i brokatem na nieprzytwierdzonym do blejtramu płótnie z metalowymi oczkami, wypożyczona z Birmingham Museum of Art.
Około siedemdziesiąt prac z lat 80. i późniejszych rozmieszczono w jedenastu grupach; osiem z nich powstało z myślą o Paryżu. Jest tu sala poświęcona środkowemu przejściu przez Atlantyk, portrety czarnoskórych postaci, które zaginęły w archiwach – między innymi Scipia Moorheada i Harriet Tubman – oraz obrazy nawiązujące do Maneta. O wersji wystawy w Royal Academy Adrian Searle z „Guardiana” napisał: „kąśliwa, zabawna, zdumiewająca, trudna”. A sobotnia wizyta w salonie o szerokości czterech metrów to większa atrakcja niż cokolwiek w 16. dzielnicy.
Bilety kosztują 17 €, ulgowe 15 €, wstęp dla osób poniżej 18. roku życia jest bezpłatny; w czwartki wystawa jest czynna do 21:30. Warto zarezerwować od półtorej do dwóch godzin, a na czwartkowe wieczory i weekendy kupić bilety z wyprzedzeniem. Opisy są po francusku i angielsku. Tematy niewolnictwa i przemocy na tle rasowym zostały podjęte bezpośrednio.
School of Beauty, School of Culture to salon piękności o szerokości czterech metrów, namalowany akrylem i brokatem na niezagruntowanym płótnie. Około siedemdziesięciu prac, z czego osiem powstało z myślą o Paryżu. „The Guardian” określił londyńską odsłonę jako „ostrą, zabawną, zdumiewającą i wymagającą”.
School of Beauty, School of Culture
Salon piękności o wymiarach 274 × 401 cm, namalowany akrylem i brokatem; płótno z metalowymi oczkami nie jest przytwierdzone do blejtramu.
Many Mansions (1994)
Osiedle mieszkaniowe przekształcone w nieskazitelny ogród z trawnikami, kwiatami i elegancko ubranymi postaciami.
Our Town
Podmiejska scena bawiących się dzieci, z odniesieniami do mieszkań komunalnych i żółtymi wstążkami, które sugerują, że jedno z rodziców służy w wojsku i jest nieobecne.
Wake (2003)
Narastająca rzeźba, do której w każdym miejscu prezentacji dodawane są nowe medaliony.
Sala poświęcona środkowemu przejściu przez Atlantyk
W londyńskiej wersji wystawy Searle opisywał zatopione mapy Afryki, ryby, nurkujące postacie i baseny, a obok nich transatlantyckie liniowce i zabawkowe łódki.
Szukasz lekkiej propozycji na popołudnie: tematy niewolnictwa i przemocy na tle rasowym zostały podjęte bezpośrednio.
Osoby poniżej 18. roku życia wchodzą bezpłatnie. W jednym z opisów ostrzega się, że poruszane tematy są trudne i drastyczne, a wystawa może nie być odpowiednia dla małych dzieci.