Taryn Simon | Father Country I Do Love You

W połowie podjazdu stoi szafka z korbką. Zakręć nią, a kulki potoczą się po torze, podczas gdy na ekranie starszy mężczyzna pokazuje slajdy. Saul Ostrow napisał w e-flux, że to „być może najbardziej angażujący pojedynczy element wystawy”.

To jeden z 42 rozdziałów wijących się wokół rotundy. Po raz pierwszy Guggenheim oddał całą rotundę jednemu nowemu zespołowi prac artystki, której twórczość opiera się na fotografii. Przez niemal dekadę Simon śledziła karierę jednego nienazwanego agenta federalnego, która splotła się z prowokacją wymierzoną w Mariona Barry’ego i zamachem na ambasadę w Nairobi. Czterdzieści dwa rozdziały spiralnie pnące się wzdłuż jednego podjazdu to fizyczne ucieleśnienie nocnego, pierwszowpółdołkowego wikikrólika – tyle że bez telefonu z 4% baterii.

Krytycy byli podzieleni. Ostrow uznał trasę za „uparcie linearną”, a oznakowanie za „nieprzemyślane”. Aruna D’Souza z Hyperallergic argumentowała natomiast, że niesprawiedliwość „wydaje się tu wyłącznie systemowa, a nie wynikająca z niewłaściwego zachowania jednostek”. Przygotuj się na czytanie. Wstęp kosztuje 30 dolarów, a muzeum jest otwarte codziennie od 10:30 do 17:30.