David Lamelas: The Machine

Tuż za wejściem stoi wielka płyta gipsowo-kartonowa oparta o podpory z drewna modrzewiowego, jakby za chwilę miała na ciebie runąć. Mateus Nunes z „Artforum” napisał, że „kruszy się od chwili, gdy powstała”. To początek pierwszej dużej nowojorskiej wystawy indywidualnej Lamelasa, obejmującej okres od 1965 roku do dziś.

Dalej wchodzisz do przyciemnionej wschodniej galerii: zegar wskazuje czas księżycowy, wiązka projektora wyznacza przestrzeń między lampą a podłogą, a nieme filmy zestawiają galerię z miastem. W zachodniej galerii centralne miejsce zajmuje biuro informacyjne o wojnie w Wietnamie, które Lamelas stworzył na Biennale w Wenecji w 1968 roku. Osobny program filmowy obejmuje widok z taksówki jadącej FDR Drive, z odmierzonym co do sekundy czasem przejazdu – bez nikogo, kto upominałby się o napiwek.

„Artforum” nazwało wystawę „mistrzowsko zaaranżowaną”, a „Revista Exclama” opisała sposób patrzenia, jakiego wymaga, jako powolny i analityczny, więc warto dać sobie czas. Wstęp wolny, od środy do soboty, w godz. 12.00–18.00. Oprowadzania dla publiczności odbędą się o 13.00: 14 listopada, 12 grudnia i 9 stycznia.