iLenbachhaus · Maxvorstadt / Kunstareal
Ponad 240 dzieł pozwala prześledzić pionierskie języki wizualne i ponadnarodowe sieci Błękitnego Jeźdźca, ukazując artystki tego ruchu obok Kandinsky’ego i Franza Marca.
2 stycznia 1911 roku Kandinsky usłyszał muzykę Arnolda Schoenberga na koncercie w Monachium, a potem ją namalował. Na obrazie Impression III (Konzert) czarny fortepian skrzydłowy wcina się w kompozycję niczym klin, pochylone plecy publiczności kierują się ku niemu, a płótno zalewa żółć.
Po wejściu do pierwszej dużej sali widzisz wszędzie prace Gabriele Münter, wyeksponowane na akwamarynowych ścianach. Dzięki jej darowi z 1957 roku muzeum ma największą na świecie kolekcję Błękitnego Jeźdźca, a nowa aranżacja ponad 240 dzieł daje artystkom z tego kręgu więcej miejsca niż kiedykolwiek. W grudniu 1911 roku Kandinsky, Marc i Münter opuścili swoje stowarzyszenie artystyczne, a dwa tygodnie później otworzyli konkurencyjną wystawę w tej samej galerii. Każdy, kto kiedyś obrażony trzasnął drzwiami monachijskiego Verein, rozpozna ten gest.
Krytycy byli pod wrażeniem: TZ uznał salę Kandinsky’ego w nocnym błękicie za największą atrakcję, a Abendzeitung nazwał nową aranżację „pomysłową i inspirującą”. Bilety kosztują 10 euro (ulgowy 6 euro, wstęp bezpłatny dla osób poniżej 18 lat). W pierwszy czwartek miesiąca, od 18.00 do 22.00, wstęp jest bezpłatny dla wszystkich.
Impression III (Konzert) Kandinsky’ego
Zwróć uwagę na czarny trójkąt fortepianu skrzydłowego i pochylone plecy słuchaczy, zalane żółcią – to malarskie wspomnienie koncertu Schoenberga.
Lady in an Armchair Münter
Portret stenografistki z 1929 roku. Wiązane spodnie haremowe i spiczaste czerwone buty przywodzą na myśl toczone nogi fotela; Süddeutsche Zeitung uznał obraz za wielką sztukę.
Sala Kandinsky’ego w nocnym błękicie
Nawiązuje nazwą do eseju Kandinsky’ego Concerning the Spiritual in Art i prowadzi przez jego twórczość – od jeźdźców i postaci po czystą abstrakcję – na tle głęboko błękitnych ścian.
Tancerz Alexander Sacharoff
Sala poświęcona urodzonemu w Mariupolu tancerzowi, który nieruchomo utrzymywał pozy w kostiumach celowo zacierających podział na płcie. Werefkin i Jawlensky wielokrotnie go rysowali i malowali.
Ornamentalne kompozycje Wilhelma Morgnera
Wielkoformatowe kompozycje abstrakcyjne, nowe w kolekcji i po raz pierwszy pokazane publiczności.
Osoby poniżej 18 lat wchodzą bezpłatnie. W jednej z sal pokazano ponad 250 dziecięcych rysunków zebranych przez Kandinsky’ego i Münter; teksty w salach są także dostępne w Leichte Sprache (uproszczonym języku niemieckim).