iKulturforumTiergarten
Wystawa śledzi dzieje słowa „bizarre” – od renesansu po obrazy XXI wieku – prezentując dzieła z Kunstbibliothek, Gemäldegalerie i Kupferstichkabinett.
Zapowiedź: napisana przed otwarciem wystawy
Pierwszym literackim „bizarro” jest florencki szlachcic w Piekle Dantego, który w napadzie furii rozszarpuje samego siebie. Siedem wieków później to samo słowo staje się nazwą wytwórni płytowej Franka Zappy założonej w 1968 roku oraz imieniem Bizarro, odwróconego sobowtóra Supermana. Kunstbibliothek przedstawia wystawę jako pierwszą, która opowiada całą historię między tymi dwoma punktami.
Wystawa zaczyna się od Dantego, a kończy na Supermanie. Prowadzi przez osiem części: Furor, Dream, Capriccio, Grotesques, Wonder, Chimeras, Laughter i Bizarro World. Jej trzon stanowią rysunki, grafiki i książki z Kunstbibliothek – wiele z nich pokazywanych rzadko albo po raz pierwszy – a także obrazy wypożyczone z Gemäldegalerie, Alte Nationalgalerie i Kupferstichkabinett. Nie zabrakło tu również barokowej rywalizacji o to, kto okaże się bardziej oryginalny od wszystkich innych – trzy stulecia przed kolejką do Berghain.
Wstęp na bilet do Kulturforum: 22 euro (bilet ulgowy 11 euro), obejmujący wszystkie wystawy w budynku. Od wtorku do niedzieli, w godz. 10.00–18.00. W wybrane weekendowe poranki o 11.00 kurator Moritz Wullen oprowadza po wystawie w języku niemieckim; bilet na oprowadzanie kosztuje 6 euro.
Opowieść zaczyna się od pierwszego „bizarro”, w wydaniu „Inferna” Dantego z 1487 roku, a kończy na Bizarro z uniwersum Supermana. Po drodze spotykamy Boscha, „Wenus, Marsa i Amora” Piera di Cosima oraz „Ślimakoczłowieka” Claude’a Gillota.
Pierwsze „bizarro” u Dantego
Brescjańskie wydanie Dantego z 1487 roku z komentarzem Cristofora Landina, otwarte na ósmym pieśni „Piekła”, gdzie słowo pojawia się po raz pierwszy.
Dwustronny obraz Boscha
Na jednej stronie widać Jana na Patmos, na odwrocie zaś – malowany glob wypełniony scenami z Męki Chrystusa. Dzieło powstało w latach 1495–1500.
Wenus, Mars i Amor Piera di Cosima
Obraz olejny na desce z około 1505 roku, namalowany przez artystę, którego Vasari określił jako „bizarro, e fantastico”. Wystawa pokazuje również ten fragment „Żywotów” Vasariego z 1568 roku.
Ślimak-człowiek Claude’a Gillota
Projekt kostiumu chimery z początku XVIII wieku – człowieka przemienionego w ślimaka – wykonany kredą, czerwoną kredą i ołówkiem.
Bizzarie di varie figure Bracellego
Cykl capricci z 1624 roku, pokazany w paryskim wydaniu z 1963 roku opracowanym przez Tristana Tzarę. Dadaista ogłosił Bracellego prorokiem sztuki nowoczesnej.