iNeue NationalgalerieTiergarten
Około 35 dzieł ze zbiorów muzeum, m.in. autorstwa Dixa i Höch, ukazujących Berlin lat 1910–1930 rozpięty między wojną, ekscesem, biedą a emancypacją.
Zwiedzanie zaczyna się przed obrazem Kirchnera Potsdamer Platz (1914). Wystarczy obejść ściankę, by zobaczyć Berlin Stadtbahn Oskara Nerlingera (1930), na którym kolej miejska staje się chłodną, konstruktywistyczną konstrukcją z dźwigarów. Dalej wyświetlany jest trzyminutowy fragment Metropolis Fritza Langa.
To niewielka wystawa: 35 prac na 230 metrach kwadratowych, w bocznej galerii po lewej stronie na dole, podzielonych na trzy części. Wąski korytarz skręca pod kątem 90 stopni i prowadzi do drugiej sali, gdzie okaleczeni na wojnie karciarze Ottona Dixa spotykają się ze scenami biedy u Ottona Nagela i Ernesta Neuschula. W trzech punktach odsłuchu można posłuchać wierszy Anity Berber, Maschy Kaléko i Ericha Kästnera.
Bernhard Schulz z „Monopol” nazwał wystawę niewielką, lecz skoncentrowaną i treściwą; dostrzegł też drugą opowieść ukrytą w podpisach: krzykliwe obrazy gromadzono w Berlinie Zachodnim, realistyczne – na Wschodzie. Jego jedyny zarzut: brak katalogu, choćby broszury. Bilet na wystawę kosztuje 10 euro (ulgowy 5 euro), a wstęp do całego muzeum – 20 euro. W czwartki muzeum jest otwarte do 20:00.
Oskar Nerlinger, Berlin's Stadtbahn (1930)
Na odwrocie ścianki z obrazem Kirchnera kolej miejska zmienia się w chłodną, konstruktywistyczną konstrukcję z dźwigarów.
Otto Dix, The Skat Players (1920)
Wypatruj weteranów okaleczonych na wojnie, grających w karty – nędzy, jaką pozostawiła po sobie I wojna światowa, ukazanej w celowo krzykliwym przerysowaniu.
Dwa filmy z 1927 roku
Wystawę otwiera trzyminutowy fragment Metropolis Langa, a na zakręcie korytarza pod kątem 90 stopni wyświetlana jest Berlin: Symphony of a Great City Ruttmanna.
Otto Dix, Portrait of the Dancer Anita Berber (1925)
Najważniejszy obraz ostatniej części wystawy i jedyne dzieło wypożyczone spoza Berlina. Nieopodal, na małym monitorze, tańczy Josephine Baker.
Lotte Laserstein, Evening over Potsdam (1930)
Obraz zamykający wystawę przedstawia młodych ludzi w gronie przyjaciół; często odczytuje się go jako przeczucie nadchodzącej dyktatury.
Szukasz pełnego przeglądu sztuki weimarskiej: to 35 prac w jednej bocznej galerii, bez Beckmanna.
Muzeum organizuje warsztaty dla dzieci i rodzin, na które można dołączyć bez zapisów. Są związane z wystawą „Open Studio: W blasku berlińskich nocy, 1910–1930” (Open Studio: In the Glow of Berlin Nights, 1910–1930); odbędą się w czwartek 5 listopada o 16:00.
iKulturforum
iKulturforum
iGemäldegalerie