Vanessa Bell & Duncan Grant: Στην καρδιά του Bloomsbury (Vanessa Bell & Duncan Grant: Inside Bloomsbury)

Προεπισκόπηση: γράφτηκε πριν από τα εγκαίνια της έκθεσης

Το 1909, η Vanessa Bell έγραψε στον Duncan Grant και τον κάλεσε για τσάι, προτείνοντάς του να αρχίσουν να προσφωνούνται με τα μικρά τους ονόματα. Στη συνέχεια μοιράστηκαν ένα σπίτι για περισσότερα από 50 χρόνια, μια κόρη και ένα στούντιο στο Charleston, στο Sussex. Τώρα, όσο το Charleston συντηρείται, το στούντιο έχει μεταφερθεί στην Tate Britain και αναπαρασταθεί εκεί – για πρώτη φορά βγαίνει από το Charleston.

Περισσότερα από 300 έργα γεμίζουν τον Κάτω όροφο, ξεκινώντας από την περίοδο πριν γνωριστεί το ζευγάρι: οι Iceland Poppies της Bell, από τα χρόνια που μαθήτευε κοντά στον John Singer Sargent, και το αντίγραφο του Grant, βασισμένο σε έργο του Chardin, από την εποχή του στο Παρίσι. Ακολουθούν οι μεταϊμπρεσιονιστικοί πειραματισμοί που οδήγησαν σε μερικούς από τους πρώτους αφηρημένους πίνακες στη Βρετανία, οι καρέκλες και τα κεραμικά των Omega Workshops, τα εξώφυλλα που φιλοτέχνησε η Bell για τα βιβλία της αδελφής της, Virginia Woolf, και τα ερωτικά ανδρικά γυμνά του Grant, κρυμμένα για χρόνια.

Πίνακες με το ίδιο θέμα κρέμονται πλάι πλάι, ώστε να παρακολουθείτε δύο διαφορετικά χέρια να δουλεύουν πάνω στην ίδια ιδέα. Οι οδηγίες περιεχομένου της Tate επισημαίνουν ότι σε μία αίθουσα εκτίθενται έργα με ρητές σεξουαλικές απεικονίσεις.