iΤο MACRO είναι το δημοτικό μουσείο σύγχρονης τέχνης της Ρώμης και στεγάζεται σε ένα αναδιαμορφωμένο ζυθοποιείο Peroni των τελών του 19ου αιώνα, στη συνοικία Salario-Nomentano. Η επέκταση που σχεδίασε η Γαλλίδα αρχιτέκτονας Odile Decq το 2010 ενσωματώνει μαύρους διαδρόμους, λευκές αίθουσες τέχνης και ένα εντυπωσιακό κόκκινο αμφιθέατρο μέσα στο παλιό βιομηχανικό κέλυφος. Αντί για μια σταθερή μόνιμη έκθεση, το μουσείο παρουσιάζει ένα φιλόδοξο, διαρκώς ανανεούμενο πρόγραμμα με ατομικές εκθέσεις, βιντεοτέχνη και ερευνητικά εγχειρήματα, καλύπτοντας ιταλικές και διεθνείς καλλιτεχνικές πρακτικές από τη δεκαετία του 1960 έως σήμερα.

Μια «ιδανική βιβλιοθήκη» με περισσότερους από χίλιους τόμους σκιαγραφεί οκτώ δεκαετίες του κορυφαίου λογοτεχνικού βραβείου της Ιταλίας, αναδεικνύοντάς το σε σεισμογράφο των πολιτισμικών και γλωσσικών μεταβολών της χώρας.

Μια μονοκάναλη βιντεοεγκατάσταση στον χώρο φέρνει στο φως την αφανή εργασία πίσω από την τεχνητή νοημοσύνη, ακολουθώντας Κούρδους πρόσφυγες από τη Συρία που ταξινομούν εικόνες για την εκπαίδευση αλγορίθμων AI, την ώρα που οι ίδιοι βρίσκονται αντιμέτωποι με αυτοματοποιημένες επιθέσεις από drones.

Η πρώτη μεγάλη αναδρομική έκθεση της Ελβετίδας καλλιτέχνιδας σε ιταλικό μουσείο: πάνω από 100 έργα από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 έως σήμερα, με επίκεντρο τις χωρικές εγκαταστάσεις Herumliegen και Familienraum, που εξερευνούν το σώμα, τον πόλεμο και την επιθυμία.
Εννέα έργα φοιτητών εσωτερικής αρχιτεκτονικής του IED επαναπροσδιορίζουν το MACRO ως ένα μουσείο ανοιχτό στην καθημερινή ζωή, με χώρους για μάθηση, εργασία και συλλογικές τελετουργίες.

Η πρώτη μεγάλη αναδρομική έκθεση της πρωτοπόρου φωτογράφου σε ιταλικό μουσείο, με παρουσίαση επτά κομβικών ενοτήτων έργων από τη δεκαετία του 1970, όπου η καλλιτεχνική πρακτική διασταυρώνεται με την οπτική ανθρωπολογία και την κοινωνική παρατήρηση.

Ο Βρετανός καλλιτέχνης και συνθέτης Robin Rimbaud αποδομεί και ανασυνθέτει διαλόγους, ηχητικά εφέ και μουσική από την ταινία του Antonioni του 1962, L'eclisse, συνδυάζοντάς τα με ατμοσφαιρικές ηχογραφήσεις από τους δρόμους της Ρώμης σε ένα στοχαστικό ακουστικό υφαντό.

Μια εγκατάσταση βίντεο 16 mm που διερευνά την αποδόμηση της σταρικότητας στον ιταλικό κινηματογράφο μέσα από την προσωπική αναζήτηση της καλλιτέχνιδας για τον τόπο ταφής της Monica Vitti, συνυφαίνοντας την οικογενειακή μνήμη και την ιστορία του κινηματογράφου σε έναν οικείο διάλογο μητέρας και κόρης.
Via Nizza 138, 00198 Roma RM, Italy
Κοντινότερος σταθμός: Nizza/Regina Margherita (λεωφορεία 38, 60, 62, 82), Regina Margherita/Nomentana (τραμ 3, 19) και Castro Pretorio (γραμμή μετρό B)
Στον χάρτηΚλειστό έως 31 Οκτωβρίου
Κλειστά λόγω ιδιωτικής εκδήλωσης
Ελεύθερη είσοδος· δωρεάν ξεναγήσεις στις 10:00, 12:00 και 14:00 1 Νοεμβρίου, 10:00 π.μ.–4:00 μ.μ.
| Δευ | Κλειστό |
| Τρί | 12:00 μ.μ.–7:00 μ.μ. |
| Τετ | 12:00 μ.μ.–7:00 μ.μ. |
| Πέμ | 12:00 μ.μ.–7:00 μ.μ. |
| Παρ | 12:00 μ.μ.–7:00 μ.μ. |
| ΣάβΣήμερα | 10:00 π.μ.–7:00 μ.μ. |
| Κυρ | 10:00 π.μ.–7:00 μ.μ. |
Από 6 €
Μειωμένο EUR 4 (ηλικίες 7-26, άνω των 65, φοιτητές, ομάδες 10+)· δωρεάν για παιδιά κάτω των 6, επισκέπτες με αναπηρία και τον συνοδό τους, μέλη του ICOM
Τελευταίος έλεγχος:
Δική σας εικόνα; Ζητήστε μας να τη διορθώσουμε ή να την αφαιρέσουμε.