Η Ιστορία των Δακρύων (The History of Tears)

Μπαίνετε στον τσιμεντένιο κύλινδρο του Tadao Ando και βρίσκεστε αμέσως πάνω στον George Orwell. Μια φράση από το 1984, «Αν θέλεις να έχεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να συνθλίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, για πάντα», καλύπτει το δάπεδο σε τέτοια κλίμακα, που δεν μπορείτε να τη διαβάσετε από μέσα στην αίθουσα. Σύμφωνα με το Designboom, τη διαβάζετε από τους επάνω ορόφους.

Δύο λευκές ελλείψεις ακολουθούν την καμπύλη του τοίχου: η μία στα γαλλικά, κάτω από ένα κόκκινο TOI, και η άλλη στα αγγλικά, κάτω από ένα κόκκινο YOU, που καταλήγει στις λέξεις «come closer». Γύρω τους, το κείμενο μεγεθύνεται τόσο, ώστε τα γράμματα διαλύονται σε κουκκίδες ράστερ. Το δίβιντεο έργο της Kruger Power, Pleasure, Desire, Disgust, που δεν είχε παρουσιαστεί από το 1996, διαδέχεται πρόσωπο το πρόσωπο. Στο Passage, οι 24 προθήκες έχουν μετατραπεί πλέον σε φωτεινές επιφάνειες με τις προσταγές της.

Το W Magazine έγραψε πως η συνύπαρξη με την παλιά εμπορική αίθουσα χαρίζει στην έκθεση «την αίσθηση ενός αυτόματου κανόνα». Το εισιτήριο των 15 € (10 € για ηλικίες 18 έως 26 ετών) καλύπτει και την έκθεση Remember Me. Τις Παρασκευές το μουσείο μένει ανοιχτό έως τις 21:00, ενώ τις Τρίτες είναι κλειστό.