Pablo Picasso—Portraits in Disguise

Περιηγηθείτε γύρω από τον χάλκινο κόκορα του 1932 και παρατηρήστε το κενό κάτω από τα καμπυλωτά φτερά του. Η επιμελήτρια του LACMA Stephanie Barron διακρίνει εκεί το προφίλ της Marie-Thérèse Walter: ψηλό μέτωπο, κοντά μαλλιά. Ο Picasso ήταν ακόμη παντρεμένος με την Olga Khokhlova, κι έτσι η ερωμένη του εμφανίστηκε στον αρνητικό χώρο.

Έτσι λειτουργεί η έκθεση στο Επίπεδο 3 του BCAM. Ερωμένες, φίλοι και ο ίδιος ο Picasso εμφανίζονται ως ρούχο, σύμβολο ή στερεότυπος χαρακτήρας. Το αγαπημένο του προσωπείο ήταν ο αρλεκίνος, και εδώ εκτίθεται ο Αρλεκίνος του LACMA, του 1923. Ένας χάλκινος γελωτοποιός του 1905 ξεκίνησε ως ο ποιητής Max Jacob, που τραγουδούσε οπερέτα φορώντας γυναικείο καπέλο. Κάθε παρέα φίλων έχει έναν τέτοιο τύπο· ο Picasso έπλασε τον δικό του.

Το LA Insider χαρακτήρισε κάθε ομοίωμα «μια φορεσιά που δοκιμάζεται και απορρίπτεται». Το Bonart ήταν πιο αυστηρό, λέγοντας ότι η έκθεση αποκαλύπτει «τη συμβολική βία της πράξης της αναπαράστασης». Η Γυναίκα που κλαίει με μαντίλι εκτίθεται στις αίθουσες Μοντέρνας Τέχνης, στον ίδιο όροφο, όχι εδώ. Δεν αναφέρεται ξεχωριστό εισιτήριο. Το LACMA είναι κλειστό τις Τετάρτες, τις Παρασκευές μένει ανοιχτό έως τις 20:00 και η έκθεση ολοκληρώνεται στις 6 Δεκεμβρίου.