iRichard H. Driehaus Museum · River North / Near North Side
Ο πρώτος καλλιτέχνης που φιλοξενεί το μουσείο στο πλαίσιο προγράμματος καλλιτεχνικής φιλοξενίας μετατρέπει το Murphy Auditorium του 1926 σε χώρο γλυπτικής εγκατάστασης, ήχου και χορού, με επεισοδιακές παραστάσεις που θα εξελίσσονται καθ’ όλη τη διάρκεια του 2026.
Επτά χορευτές κινούνται γύρω από έναν δακτύλιο με 12 καθρέφτινα καθίσματα στο κέντρο ενός αμφιθεάτρου του 1926, αφήνοντας στις επιφάνειές τους αποτυπώματα χεριών και ποδιών, καθώς και ίχνη υγρασίας. Σε μία από τις δοκιμαστικές παρουσιάσεις, ανέφερε το WBEZ, το κοινό αναρωτιόταν ψιθυριστά αν υπάρχει κονδύλι για Windex.
Πρόκειται για την πρώτη καλλιτεχνική φιλοξενία του Driehaus. Ο Fernandes αντλεί έμπνευση από το Judson Dance Theater, που τη δεκαετία του 1960 δημιουργούσε χορό από καθημερινές κινήσεις, σε μια εκκλησία της Νέας Υόρκης. Το Murphy Auditorium, σχεδιασμένο σύμφωνα με πρότυπο παρισινής εκκλησίας, διατηρεί τα στασίδια της χορωδίας, την κονσόλα του εκκλησιαστικού οργάνου και τον οφθαλμό. Ο χορός είναι εν μέρει αυτοσχεδιαστικός και δεν υπάρχουν προκαθορισμένες θέσεις: μπαίνετε, επιλέγετε αν θα σταθείτε στο ισόγειο ή στο εξώστη και φεύγετε όποτε θέλετε. Η μουσική του Alex Inglizian περνά από παρατεταμένους ήχους εκκλησιαστικού οργάνου σε γρήγορες φράσεις πιάνου.
Προγραμματίστε σωστά την επίσκεψή σας, γιατί πρόκειται πρώτα απ’ όλα για καλλιτεχνική φιλοξενία με επίκεντρο τον χορό. Απομένουν δύο εβδομάδες παραστάσεων, από τις 14 έως τις 17 Οκτωβρίου και από τις 11 έως τις 14 Νοεμβρίου. Εκείνες τις εβδομάδες μπορείτε να περάσετε ανάμεσα στις παραστάσεις και να παρακολουθήσετε πρόβες. Η είσοδος περιλαμβάνεται στο εισιτήριο του μουσείου, από δωρεάν έως 23 δολάρια.
Ο πρώτος καλλιτέχνης που φιλοξενεί το μουσείο μετατρέπει το Murphy Auditorium του 1926 σε χώρο γλυπτικής εγκατάστασης, ήχου και χορού, με επεισοδιακές παραστάσεις που ξεδιπλώνονται στη διάρκεια της χρονιάς.
Το δωδεκάγωνο με τις καθρεφτιστές πλευρές
Αναζητήστε τα 12 καθίσματα από επαναχρησιμοποιημένο ατσάλι με φινίρισμα καθρέφτη, τοποθετημένα σε δακτύλιο στο κέντρο του κυρίως ισογείου. Κατασκευάστηκαν σε συνεργασία με την AIM Architecture και φέρουν τα αποτυπώματα των χεριών των χορευτών.
Το μοτίβο του σμήνους
Ένας χορευτής ξεκινά μια σύντομη ακολουθία κινήσεων και οι υπόλοιποι την αντιγράφουν. Ύστερα, ο ρόλος του επικεφαλής περνά σε κάποιον άλλον και η ομάδα ανασχηματίζεται διαρκώς γύρω από τα καθίσματα.
«Πιο μεγάλο!» «Πιο αργά.» «Πιο μικρό.»
Σε ένα απόσπασμα, οι χορευτές μιμούνται ο ένας τις κινήσεις του άλλου και αλλάζουν την κλίμακά τους ακολουθώντας προφορικές οδηγίες, κινούμενοι πάνω, κάτω και γύρω από το κάθισμα.
Τα καπιτονέ υφάσματα
Προσέξτε τα καπιτονέ υφάσματα που παίρνουν κατά διαστήματα οι χορευτές στα χέρια τους. Ανήκουν στα έργα με ύφασμα που δημιούργησε ο Fernandes μαζί με το Fabric Workshop and Museum της Φιλαδέλφειας.
Η ίδια η αίθουσα
Κοιτάξτε ψηλά, προς τον κυκλικό οφθαλμό που στάθηκε η αρχική αφορμή για το έργο, και έπειτα γύρω σας: τα στασίδια της χορωδίας, τις μπρούντζινες θύρες των Tiffany Studios και τα βιτρό.
Αν θέλετε μια παράσταση που να παρακολουθήσετε καθιστοί: ο χορός είναι αυτοσχεδιαστικός, δεν υπάρχουν καθίσματα και δεν έχει αρχή ή τέλος.
Δική σας εικόνα; Ζητήστε μας να τη διορθώσουμε ή να την αφαιρέσουμε.