UNSW GalleriesPaddington
Nowo zamówione oraz rzadko pokazywane rzeźby, obrazy i rysunki Heather B. Swann – pierwsza odsłona końcowej serii poświęconej symbolice i alegorii.
W rogu Gallery 1 stoi mały drewniany pies z podkulonym ogonem, którego części spaja lniany płaszcz i cienkie linie miedzianych gwoździ. Przykucnij, a spotkasz jego wzrok – krytyczka Meanjin, Fiona Kelly McGregor, uznała, że jest „pełen strachu i uległości”. Lucky boy pochodzi z 2007 roku. Niemal wszystko inne na wystawie jest nowe; powstało na zamówienie warte 80 000 dolarów, które Swann nazywa pierwszą częścią ostatniej serii w swoim życiu.
Wystawa prowadzi od foyer przez przedsionek i cztery galerie. Wielkie obrazy na płytach ze sklejki stoją na podłodze. Na głębokich polach czerni, czerwieni i błękitu pruskiego raz po raz pojawia się niewielka kobieta w szacie, ukazana z profilu. W Gallery 2 dominuje szmaragdowa zieleń, a ostatnia galeria należy do ptaków.
McGregor nazwała wystawę „świetlistą, niepokojącą”. Swann mówi, że chciała tworzyć poezję – sztukę, przy której „zwalnia się tempo i czyta rzeczy w ciszy”. Wstęp wolny. Wystawa czynna od środy do piątku w godz. 10–17, a w weekendy od południa, do 22 listopada.
Nowo zamówione i rzadko pokazywane rzeźby, obrazy oraz rysunki Heather B. Swann – pierwsza odsłona końcowej serii poświęconej symbolice i alegorii.
Ladybird (2025)
Po obu stronach wejścia do głównej sali wisi płótno o szerokości ponad dwóch metrów, czarne, u góry spękane od ognia, z maleńką kobietą w niebieskiej szacie, która odwraca ku tobie białą twarz.
Would I lie to you (2026)
Czarna ławka na wygiętych nogach z kutego żelaza, na której nikt nie może usiąść, bo na całej jej długości rozciągają się ogromne czerwone usta wyrzeźbione z odzyskanego drewna z Oregonu.
Josefine (2023)
W przedpokoju, tuż nad podłogą, podryguje mała, zmechanizowana marionetka. Towarzyszy jej niepokojąca ścieżka dźwiękowa autorstwa saksofonistki Christiny Leonard.
I will not remember your name (2018)
Zestaw białych lasek, na których zawieszono maleńkie główki – każda inna. McGregor uznała tę pracę za najlepszą w swojej galerii.
Night birds (2026)
W ostatniej galerii zgromadzono grupę czarnych, lakierowanych sów i dwa kruki – ptaki, które w wielu kulturach odczytuje się jako zwiastunów śmierci.
Szukasz sztuki komentującej bieżące wydarzenia: Swann mówi, że chciała tworzyć poezję, nie politykę.