Marysole Wörner Baz. Redenciones marginales

W 1978 roku Fernando Gamboa, ówczesny dyrektor MAM, zorganizował tu pierwszą wystawę indywidualną Marysole Wörner Baz. Rysunki z tamtej wystawy znów zawisły na ścianach, w sali noszącej dziś jego imię. Druga wystawa indywidualna, zapowiadana na około 1990 rok, ostatecznie stała się wystawą rodzinną. Dlatego kurator, Carlos Segoviano, nazywa obecną ekspozycję „spłaceniem historycznego długu”.

Podzielił 72 prace na stronę A i stronę B. Strona A to wczesne, ciemne obrazy olejne, pełne udręczonych postaci, wśród nich Titiriteras y títeres (1968). Po głębokim kryzysie osobistym paleta artystki staje się jasna: pojawiają się góry, deszcz i mgła, malowane gęstą warstwą farby. Obok obrazów pokazano rzeźby z drewna i metalu, a dwie akwarele zawieszono tak, by można było zobaczyć ich odwrocie, gdzie artystka wpisała dedykacje dla krytyczki Gracieli Kartofel.

Nie znaleźliśmy jeszcze recenzji krytycznej, więc warto przyjść tu dla opowieści o pomijanej malarce, a nie po gotowy werdykt. Wystawa jest dostępna w Sala Gamboa do 25 października; w poniedziałki muzeum jest zamknięte.