Tamayo, Nieto, Toledo. Los años en París

Gdy po dziesięciu latach spędzonych w Paryżu Rufino Tamayo wrócił do Meksyku, przekazał swoje narzędzia Francisco Toledo, młodemu grafikowi z Juchitán. Jak na przekazanie dobytku przystało, to i tak lepsze niż na wpół pusty baniak na wodę zostawiony przez poprzedniego współlokatora.

Wystawa opowiada o trzech artystach z Oaxaca w Paryżu: Tamayo, który przyjechał tam w 1950 roku, oraz o młodszym o pokolenie Rodolfie Nieto i Toledo. Zwiedzający przechodzą przez trzy sale, po jednej dla każdego artysty, utrzymane w osobnej kolorystyce: zieleniach u Tamayo, błękitach i fioletach u Nieto, łososiowych i pomarańczowych tonach u Toledo. Około 100 obrazów, rysunków, grafik i kolaży pochodzi z 47 kolekcji; kilku z tych prac nigdy wcześniej nie pokazywano w Meksyku. Listy, książki i przedmioty dokumentują ich przyjaźnie z Pazem, Cortázarem i Borgesem.

Recenzent „La Voz de Michoacán” zauważył, że wystawa skupia uwagę na dziełach, zamiast zastawiać nimi ściany. Podpisy są oszczędne i ograniczają się głównie do wprowadzenia oraz fotograficznej osi czasu, więc jeśli zależy ci na poznaniu szerszego kontekstu, warto poczytać przed wizytą. Wystawa zajmuje sale Salas 3 i 4 do 15 lutego 2027 roku. Bilet kosztuje 95 MXN, w niedziele wstęp jest bezpłatny, a w poniedziałki muzeum jest zamknięte.