iPalacio de VelázquezRetiro
Retrospektywa ponad 200 prac Fernando Sánchez Castillo, rozmontowujących pomniki i symbole władzy, osnuta wokół legendy o zaginionej królewskiej perle.
Jacht Franco, Azor, znajduje się tu w stanie sprasowanym w wielkie metalowe bloki, które napierają na ściany. Fernando Sánchez Castillo poddał go kompresji i nazwał jej rezultat Síndrome de Guernica. Większość tej wystawy działa na podobnej zasadzie: bierze symbol władzy i czyni go kruchym, absurdalnym lub niepełnym.
W odrestaurowanym pawilonie z 1883 roku w parku Retiro zgromadzono niemal 200 prac: akwarele, brązy, filmy i dzieła w trakcie powstawania. Wśród tłumu ludzi, którzy odmówili wykonania rozkazów, można zobaczyć między innymi Tank Mana z brązu, wielkości Dawida Michała Anioła, oraz Lorcę uchwyconego w chwili skoku. Są tu także kartonowe makiety, które miały osłonić zabytki Madrytu, w tym Cibeles, przed bombardowaniami podczas wojny domowej. Najbardziej madryckim obiektem w budynku jest obraz przedstawiający pęknięcie na Calle Claudio Coello, które pojawia się na nowo za każdym razem, gdy rada miasta je zasklepia.
Artysta przeniósł swoją pracownię do Palacio i pracuje na oczach zwiedzających, dlatego wystawa wciąż powstaje, kiedy się po niej poruszasz. Wstęp wolny.
Jacht Franco, Azor, zmiażdżony i zamieniony w metalowe bloki. Brązowy Tank Man wielkości Dawida Michała Anioła. Niemal 200 prac Fernanda Sáncheza Castilla rozkłada na części pomniki i symbole władzy.
Síndrome de Guernica
Wypatruj jachtu Franco, Azor, sprasowanego w wielkie metalowe bloki napierające na ściany galerii.
Tank Man z brązu
Uczestnik protestu na placu Tian’anmen z 1989 roku, odlany dokładnie w rozmiarze Dawida Michała Anioła, otwiera galerię brązowych i wydrukowanych w 3D postaci stawiających opór.
August Landmesser z drewna
Szereg postaci stawiających opór, wśród nich Matki z Plaza de Mayo i skaczący Lorca, zamyka duża drewniana figura niemieckiego robotnika, który odmówił nazistowskiego pozdrowienia.
Próg domu publicznego z La Rambla
Marmurowe płyty z wejścia do dawnego domu publicznego w Barcelonie, podziurawione obcasami pracujących tam kobiet. Artysta nazywa je najważniejszą rzeźbą miasta.
Grieta (2015)
Duży obraz na bawełnie przedstawiający pęknięcie na madryckiej Calle Claudio Coello, które wciąż pojawia się na nowo, niezależnie od tego, ile razy rada miasta je zasklepi.