Betye Saar: Ku zmierzchowi (Betye Saar: Drifting Toward Twilight)

Betye Saar kupiła na internetowej aukcji na Florydzie drewnianą kanu z lat 40. XX wieku, która przez lata stała w garażu jej domu w Laurel Canyon. Tutaj spoczywa na dębowych gałęziach odciętych po burzy, a także na korze i liściach palmowych z terenu Huntington. Jej pasażerami są trzy krzesła wielkości dziecięcej, każde z klatką dla ptaków z porożem w środku.

Wchodzi się do długiej, wąskiej galerii na tyłach Virginia Steele Scott Galleries, wybranej ze względu na kształt przypominający kanu. Ściany pokrywają cztery przechodzące w siebie odcienie błękitu, srebrne fazy Księżyca i wiersz Saar, a oświetlenie zmienia się od dziennego, przez zmierzch i noc, po świt. Jasmine Weber z Hyperallergic uznała, że instalacja jest „równie relaksująca, co dezorientująca”. Saar odrzuciła najładniejsze gałęzie, które zaproponowali ogrodnicy: „Są zbyt piękne. Nie chcę, żeby konkurowały ze sztuką”.

To jedna sala i jedna praca, a do tego krótki film dokumentalny nakręcony w pracowni artystki. Wstęp jest wliczony w cenę biletu ogólnego.