Mildred Howard: Poetyka pamięci (Mildred Howard: Poetics of Memory)

Pod koniec wystawy wchodzi się do niewielkiego domku wyłożonego czerwonym szkłem i wszystko wokół nabiera czerwonej barwy. Obok unoszą się w basenie jabłka ze szkła formowanego metodą dmuchania, rzucając na ścianę powyżej drżące odbicie. To Blackbird in a Red Sky — a wystawa zaczyna się od znacznie spokojniejszych akcentów.

Przebiega chronologicznie przez 50 lat twórczości. Zaczyna się w jasno oświetlonym korytarzu, wśród niewielkich asamblaży i prac na papierze, przy dźwiękach „Peace Piece” Billa Evansa. Najwcześniejsza praca to kolażowy autoportret na banknocie studolarowym z 1975 roku. Środkową część stanowi jasnoczerwona sala ze zdjęciami i materiałami z pracowni, a ostatnia przestrzeń jest ciemna i mieści wielkoformatowe instalacje.

Sarah Hotchkiss z KQED napisała, że wystawa „oddaje należny hołd legendzie artystycznej Bay Area”. Miała jedno zastrzeżenie: do filmów można dotrzeć tylko przez kody QR w galerii, nie są dostępne online, więc pozostaje telefon albo nic. Wystawa mieści się w Great Hall i kończy się 18 października.