iGrand Palais · Champs-Élysées
Blisko 180 dzieł ukazujących głęboki wpływ Cézanne'a – od Gauguina, Matisse'a i Picassa po Mondriana, Joan Mitchell i Petera Doiga – oraz artystów, którzy odwoływali się do jego dziedzictwa.
W latach 80. XIX wieku, żeby zobaczyć obraz Cézanne’a, trzeba było pójść do sklepu z farbami père Tanguy, bo Cézanne, zniechęcony niepowodzeniami, przestał wystawiać. Wystawa w Grand Palais zaczyna się właśnie tam i podąża śladem wieści o jego twórczości: od wystaw Vollarda z 1895 roku, przez pośmiertną prezentację na Salon d’Automne w 1907 roku, po awangardowe wystawy z lat 1910.
W Galleries 3 and 4 pokazano 174 prace: 69 Cézanne’a i 105 dzieł 78 innych artystów – od Gauguina, Matisse’a i Picassa po Joan Mitchell i Petera Doiga. Jak zauważa jedna z recenzji, wystawa nie każe wierzyć na słowo w wpływ Cézanne’a, lecz pokazuje go tuż przed oczami; wyróżnia martwe natury, na których owoce zdają się zsuwać ze stołów. Podobnie torba z Franprix przesuwa się na linii 1, gdy pociąg hamuje na stacji Concorde.
Connaissance des Arts przyznało wystawie 19/20. Bilety kosztują 19 euro; osoby poniżej 18. roku życia wchodzą bezpłatnie. Jeden z recenzentów radzi zarezerwować wejście na konkretną godzinę. Wystawa jest otwarta do 19.30, w piątki do 22.00, a w poniedziałki zamknięta. Grand Palais szacuje, że zwiedzanie zajmuje 1 godz. 30 min.
Martwe natury Cézanne’a, ze stołami przechylonymi tak, jakby jabłka miały się z nich zsunąć, pokazano obok 105 prac 78 artystów, którzy uczyli się od niego – od Matisse’a i Picassa po Joan Mitchell i Petera Doiga. Connaissance des Arts oceniło wystawę na 19/20.
Pommes et biscuits (1880)
W sali martwych natur, której punktem wyjścia jest zalecenie Cézanne’a, by ujmować naturę za pomocą walca i kuli, zwróć uwagę na pochyłe blaty stołów.
Le Joueur de cartes (1890-92)
W sali portretów, gdzie forma i kolor są ważniejsze niż podobieństwo do portretowanej osoby.
Les Grandes Baigneuses (c. 1894-1905)
Monumentalne kąpiące się kobiety – zwieńczenie tego tematu i praca pokazująca, co późniejsi malarze z niego zaczerpnęli.
Le Jardin des Lauves (c. 1906)
Późny pejzaż, który ukazuje ideę sztuki jako harmonii równoległej do natury.
Sala Sainte-Victoire
Góra, którą malował ponad 80 razy – przedstawiona jako obsesyjne studium jednego widoku.
Około 90 min
Zależy ci na wizualnej harmonii: recenzenci zwracają uwagę, że zderzenie formatów i palet barw utrudnia odbiór w kilku salach.
Osoby poniżej 18. roku życia wchodzą bezpłatnie. Rodzinne oprowadzania z przewodnikiem (dla osób w wieku 7–16 lat, 1 godzina) oraz zwiedzanie połączone z warsztatami (dla osób w wieku 6–10 i 7–16 lat, 2 godziny) odbywają się wyłącznie po francusku.