Pablo Picasso—Portraits in Disguise

Obejdź brązowego koguta z 1932 roku i przyjrzyj się pustej przestrzeni pod łukiem jego piór. Kuratorka LACMA Stephanie Barron dostrzega w niej profil Marie-Thérèse Walter: wysokie czoło, krótko obcięte włosy. Picasso wciąż był wtedy mężem Olgi Khokhlovej, więc jego kochanka pojawiła się w negatywowej przestrzeni.

Tak działa ekspozycja na poziomie 3 BCAM. Kochankowie, przyjaciele i sam Picasso pojawiają się jako element ubioru, symbol albo typowa postać. Jego ulubionym sobowtórem był arlekin; jest tu Harlequin z 1923 roku z kolekcji LACMA. Brązowa głowa błazna z 1905 roku zaczęła jako portret poety Maxa Jacoba, który śpiewał operetki w damskim kapeluszu. W każdej paczce przyjaciół jest ktoś taki; Picasso obsadził tę rolę.

LA Insider określił każdy portret jako „kostium przymierzony i odrzucony”. Bonart ocenił wystawę surowiej, pisząc, że ujawnia ona „symboliczną przemoc aktu przedstawiania”. Weeping Woman with Handkerchief wisi w galeriach sztuki nowoczesnej na tym samym piętrze, ale nie na tej wystawie. Nie podano informacji o osobnym bilecie. LACMA jest zamknięte w środy, w piątki czynne do 20.00, a wystawa kończy się 6 grudnia.